อันดับ 2 อันนี้เป็นทริปเปิ้ล 3 โรค ซึ่งเกี่ยวข้องกันเอง แล้วก็ต่อเนื่องมาจากโรคในอันดับที่ 3 อีกทีนึง เริ่มกันจาก Capgras Syndrome (โรคแคปกราส์) ตะกี้เราเจอคนที่มีปัญหาจำหน้าใครไม่ได้ในโรคตาบอดหน้ามาแล้วใช่มั้ยครับ ทีนี้โรคแค็พกร้าส์เนี่ย มันจะยิ่งยวนขึ้นมาอีกขั้นนึง คือคนที่เป็นจะจำหน้าคนคุ้นเคยได้ปกติหมดทุกอย่าง แต่จะไม่ยอมรับว่าคนๆ นั้นน่ะเป็นตัวจริง อย่างเช่นเจอเมียตัวเองก็จะบอกว่า ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนเมียตูนะ แต่ไม่ใช่เมีย เป็นตัวปลอมที่แอบแฝงเข้ามา กับพ่อแม่พี่น้องญาติๆ คนอื่นๆ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน บางทีไปกระชากคอเสื้อแม่ตัวเองอาละวาด “บอกมาเดี๋ยวนี้นะ แกเอาแม่ตัวจริงชั้นไปซ่อนไว้ไหน!”
ทั้งหมดนี้ สาเหตุเกิดจากการที่สมองคนเรา จดจำหน้าคนได้อย่างเดียวไม่พอ มันจะต้องมีลิงก์คอนเน็กชั่นเชื่อมระหว่างใบหน้า กับอารมณ์ความรู้สึกคุ้นเคยที่มีต่อหน้าใบนั้นด้วย หากคอนเน็กชั่นนี้ถูกตัดขาด อย่างเช่นในคนเป็นโรคแคปกราส์ อาการที่จะเกิดก็คือ พอเห็นหน้าปุ๊บ จะยังจดจำหน้าได้อยู่ว่าเอ้อ นี่แม่นะ นี่แฟนนะ แต่ความรู้สึกอบอุ่นไว้ใจเป็นกันเองเหมือนอย่างที่เคยเมื่อก่อน มันจะขาดหายไป มันจะเชื่อมไปไม่ถึง ทำให้รู้สึกแปลกๆ เหมือนจะใช่แต่ว่าก็ไม่ใช่ สุดท้ายสมองต้องพยายามสร้างเรื่องขึ้นมาอธิบายว่า คนเหล่านี้หน้าเหมือนก็จริง แต่จริงๆ แล้วเป็นตัวปลอม
Cotard Syndrome (โรคโคทาร์ด) โรคนี้คล้ายๆ กับแคปกราส์ยกกำลัง 3 คือแทนที่ระบบอารมณ์ความรู้สึกจะเกิดดิสคอนเน็กต์จากระบบจดจำใบหน้าคนอื่นเพียงอย่างเดียว คราวนี้มันเล่นดิสคอนเน็กต์จากสัมผัสรับรู้ทั้งหมดไปเลย แม้กระทั่งกับร่างกายของตัวเองก็จะรู้สึกเหมือนกับมันไม่ใช่ คนที่เป็นโรคนี้จะเกิดความเชื่อว่าตัวเองไม่มีตัวตนอยู่บนโลก บ้างบอกว่าเหมือนร่างกายมันกลวง ไม่มีสมองไม่มีหัวใจ โลกทั้งโลกมันไร้ความรู้สึกไร้จิตวิญญาณไปหมด ส่วนมากปักใจเชื่อว่าตัวเองต้องตายไปแล้วแน่ๆ บ้างประสาทหลอนถึงขนาดบอกว่า ได้กลิ่นเนื้อตัวเองกำลังเน่า มีหนอนยุ่บยั่บๆ อยู่ใต้ผิวหนังเต็มไปหมด รายนึงเอาผ้าห่อศพมาคลุมตัวเองแล้วลงไปนอนในโลง เสร็จแล้วก็สั่งให้คนอื่นเอาดินมากลบ แต่พอไม่มีใครทำให้ แกก็ไม่ยอมออกมา นอนอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานานหลายอาทิตย์ จนกระทั่งตายไปเลยจริงๆ ในที่สุด
Fregoli Syndrome (โรคเฟรโกลี่) อันนี้ก็คล้ายๆ กับแคปกราส์เหมือนกันครับ แต่เป็นในทิศทางที่ตรงข้ามกันไปเลย คือสมองส่วนอารมณ์ความรู้สึกมันเกิดเชื่อมโยงมากไปโดยไม่เลือกหน้า แทนที่จะเห็นคนคุ้นเคยแล้วไม่รู้จัก คราวนี้เลยกลายเป็น เวลาเห็นคนแปลกหน้าหรือใครก็ตามที่เดินอยู่ตามท้องถนน ก็จะรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาไปหมด ชอบจำคนนู้นคนนี้ผิดว่าเป็นคนรู้จัก ไปที่ไหนๆ ก็จะรู้สึกเหมือนกับว่า เจอแต่ไอ้คนๆ เดียวกันนี้เนี่ย คอยปลอมตัวแอบสะกดรอยตามมา เดี๋ยวผ่านมุมนู้นก็โผล่ ลัดเข้าซอกนี้ก็ยังเจอ เจอได้ทุกที่ ตลอดทุกเวลาทุกสถานการณ์ น่ากลัวไปอีกแบบนึง (เช่นสมมติกำลังหนีเมียอยู่ พอเดินไปเจอคุณป้าขายน้ำ ก็จะ “เฮ้ย! นี่มัน เมียกูปลอมตัวมานี่หว่า” พอเดินไปอีกสองสามก้าว หันไปเจอคุณตำรวจ ก็จะ “อ้าวเฮ้ย! นี่ก็เมียกูอีกแล้ว ทำไมมันเปลี่ยนชุดเร็วจัง” อะไรทำนองนี้เป็นต้น)

Credit : คุณแทนไท ประเสริฐกุล

Related posts:

1. อาการบาดเจ็บทางสมองยอดเยี่ยม
2. อาการบาดเจ็บทางสมองยอดเยี่ยม อันดับที่ 6
3. อาการบาดเจ็บทางสมองยอดเยี่ยม อันดับที่ 4
4. อาการบาดเจ็บทางสมองยอดเยี่ยม อันดับที่ 10
5. อาการบาดเจ็บทางสมองยอดเยี่ยม อันดับที่ 3